พบกันอีกครั้งกับ สัตว์เลี้ยง ในสมัยนี้ผู้คนมักจะมีความชื่นชอบการเลี้ยงสุนัขที่มีนิสัยน่ารัก ขี้เล่นมากกว่าสุนัขที่มีความเคร่งขรึม จริงจัง และมีความดุดันในคนแปลกหน้าเหมือนสมัยก่อน เพราะมีจุดประสงค์ของการเลี้ยงที่แตกต่างกัน คนสมัยนี้จะนิยมเลี้ยงสุนัขเพื่อเป็นเพื่อนเล่น เพื่อนแก้เหงา และเป็นมิตรแท้ที่สามารถพูดคุย ทำกิจกรรมยามว่าง รวมถึงให้ความอบอุ่นแก่กันได้ ส่วนเรื่องเฝ้าบ้านก็รองลงมา ทำให้การเลือกสุนัขเลี้ยงจากนิสัยขี้เล่นต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก คงมีคนส่วนน้อยมากที่จะเลือกสุนัขที่ชอบอยู่กับตัวเอง นิสัยเงียบ ๆ มากอดรัดฟัดเหวี่ยงเล่นกันแบบอารมณ์ดีในทุกวันได้ ซึ่งการมีสุนัขขี้เล่นก็ทำให้อารมณ์ดีจริง แต่อีกด้านหนึ่งก็มีข้อเสียที่คุณต้องตระหนักในการเลือกสุนัขขี้เล่นมาเลี้ยงด้วย แล้วลองตัดสินใจดูดี ๆ ว่าจะเลี้ยงเขาอย่างไรให้มีความหนักแน่นในอารมณ์มากขึ้นและไม่เอาแต่อ้อนหรือโฟกัสเรามากเกินไป เราจะมาบอกข้อเสียของ สุนัขขี้เล่น กัน
สุนัขขี้เล่น หลงกลคนง่าย
สุนัขขี้เล่นมักจะมีข้อเสียของการที่หลงกลคนอื่น ๆ ได้ง่าย เพราะเขามีนิสัยที่เฟรนด์ลี่ อ่อนโยน ร่าเริง เป็นมิตรกับผู้คนได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของ แขกที่มาบ้านเจ้าของ หรือคนแปลกหน้าที่ผ่านไปผ่านมาซึ่งเขาจะคิดว่า ทุกคนที่เข้าหาเขาอยากที่จะเล่นและอยากให้เขาเป็นเพื่อนที่ดีด้วยจึงยอมทำตามที่คนอื่นบอกทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเรียกตามเสียงขาน การให้ของกินแก่สุนัขขี้เล่น ซึ่งหากคนเหล่านี้มีความจริงใจ ชอบในสุนัขขี้เล่นตัวนั้น ๆ ก็ดีไป แต่หากเป็นคนที่มีผลประโยชน์แอบแฝงหรือประสงค์ร้ายก็อาจจะทำให้สุนัขขี้เล่นตกอยู่ในอันตรายได้ จึงแอบเสี่ยงต่อการให้สุนัขขี้เล่นเฝ้าบ้าน
สุนัขขี้เล่นติดเจ้าของเกินไป
สุนัขขี้เล่นมักจะมีข้อเสียตรงที่ติดเจ้าของมากเกินไป ด้วยความที่เป็นสุนัขช่างเอาใจและอยากเรียกร้องความสนใจ เรียกร้องความอบอุ่นให้ใครต่อใครรัก หลง และโอบกอดเขา คุยกับเขา เจ้าของจึงมักจะเข้ามาเล่นกับสุนัขขี้เล่นบ่อยด้วยความเอ็นดูและสนิทสนมกันจนเขาผูกพันกับเจ้าของง่ายมาก ความผูกพันนี้ค่อนข้างแน่นแฟ้นกว่าสุนัขนิสัยอื่นจนเขารู้สึกว่าตัวเองต้องเป็นส่วนหนึ่งของเจ้าของในทุกเวลาทุกที่ไม่ว่าจะทำอะไร หากเจ้าของไม่สนใจก็จะหงุดหงิดและงอนจนไม่ทำตามคำสั่งได้ เป็นสุนัขที่ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล
สุนัขขี้เล่นเป็นโรคซึมเศร้าง่ายเมื่อแก่
สุนัขขี้เล่นมักจะมีข้อเสียตรงที่ในช่วงวัยอื่น ๆ ที่เขามีแรงก็จะรู้สึกอยากอยู่แต่กับความสุขและการออกแรงเคลื่อนไหวทำกิจกรรมต่าง ๆ กับคนที่เขารักอย่างมาก และไม่ชอบความว้าเหว่ที่สุด ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่เมื่อสุนัขขี้เล่นแก่ลงและไม่มีสมรรถภาพมากพอในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่ต้องการกับคนที่เขารักแล้วก็จะเป็นโรคซึมเศร้าและไม่เห็นคุณค่าของตัวเองได้ง่าย ทำให้เราต้องคอยดูแลเขาให้ดี
อัพเดทสาระน่ารู้เกี่ยวกับ สัตว์เลี้ยง เพิ่มเติมที่ ต้าวววของบ้าน
